იმერული მეთოდი

დასავლური ქვევრის სტილი

იმერული მეთოდი ქართული ქვევრის მეღვინეობის მეორე კლასიკური სკოლაა კახურის გვერდით. თუ კახეთში ტკბილი დუღს და ჩერდება სრულ ჭაჭაზე (კანი, წიპწა და ყუნწები) თვეების განმავლობაში, იმერეთში ქვევრში ამატებენ მხოლოდ კანის ნაწილს, როგორც წესი ყუნწების გარეშე, და უფრო მცირე ხნით.

ამიტომ იმერული ღვინოები კახურ «ქარვისფრებზე» უფრო ღია და დელიკატურია: მეტი სიახლე, არომატი და მჟავიანობა, ნაკლები მთრიმლავი. ისინი ეყრდნობა დასავლურ ჯიშებს — თეთრ ცოლიკოურს, ციცქასა და კრახუნას, წითელ ოცხანურ საფერეს, ძელშავსა და ალადასტურს.

სწორედ ეს სტილია სვირის აპელაციისა და დასავლეთ საქართველოს მეღვინეობის დიდი ნაწილის საფუძველი. კახურ და რაჭა-ლეჩხუმის ტრადიციებთან ერთად იგი ქვევრის მეთოდის ნაწილია, რომელიც იუნესკომ არამატერიალური მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა (2013).