
სამხრეთ-აღმოსავლეთი სომხეთისა და აზერბაიჯანის საზღვართან; დმანისი (უძველესი ჰომინიდები), დავითგარეჯის მონასტერი.
ქვემო ქართლი ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთის ღია, გამომშრალი დაბლობია, სომხეთისა და აზერბაიჯანის საზღვრებთან; თბილისის შემდეგ ეს საქართველოს მეორე რეგიონია სამრეწველო წარმოებით. ადმინისტრაციული ცენტრია რუსთავი, ქვეყნის მეოთხე უდიდესი ქალაქი, დაგეგმილი 1940-იან წლებში მეტალურგიული ქარხნის გარშემო.
რეგიონი საქართველოში ყველაზე მრავალეთნიკურია: ჩრდილოეთში ჭარბობენ ეთნიკური ქართველები, სამხრეთში, მარნეულში, დმანისსა და ბოლნისში კი აზერბაიჯანელები, ხოლო წალკის მუნიციპალიტეტში ისტორიულად ცხოვრობენ სომხები და ბერძნები.
აქვეა აფრიკის ფარგლებს გარეთ ადამიანის უძველესი კვალი (დმანისი, 1,8 მლნ წელი) და ბოლნისის სიონი, საქართველოს უძველესი დათარიღებული ეკლესია (478–493), ქართული დამწერლობის უძველესი წარწერით.
ქვემო ქართლი საქართველოს ყველაზე მრავალეთნიკური რეგიონია, და ერთიანი „ქართლური კოსტიუმი“ აქ არ არსებობს: გვერდიგვერდ თანაარსებობს სხვადასხვა თემის ტრადიციები. სამხრეთის აზერბაიჯანული მოსახლეობა ინარჩუნებს საკუთარ ხალხურ სამოსს (არხალუღი, ჩეფქენი, ყელაღაი თავსაბურავები), წალკის სომხურ და ბერძნულ თემებს კი თავისი აქვთ.
რეგიონის ეთნიკური ქართველები საერთო-ქართლურ სამოსს ატარებდნენ, ახლოს თბილისისა და დაბლობი აღმოსავლეთ საქართველოს კოსტიუმთან (ჩოხა ქამრით მამაკაცებში, კაბა-ქათიბი ქალებში), გამოხატული ადგილობრივი თავისებურებების გარეშე.