
უძველესი დედაქალაქ მცხეთიდან (სვეტიცხოველი, ჯვარი) ყაზბეგისა და ხევსურეთის მაღალმთიანეთამდე.
მცხეთა-მთიანეთი აერთიანებს საქართველოს უძველეს დედაქალაქსა და მაღალმთიანეთს, მცხეთიდან, მტკვრისა და არაგვის შესართავთან, ყაზბეგის თოვლიან მწვერვალებამდე რუსეთის საზღვართან. ისტორიული მხარე მოიცავს ხევს, ფშავს, ხევსურეთს, მთიულეთსა და გუდამაყარს.
მცხეთა იბერიის სამეფოს დედაქალაქი იყო ძვ.წ. III საუკუნიდან და დღემდე ქვეყნის სულიერი ცენტრია, სადაც კურთხევდნენ და მარხავდნენ ქართველ მეფეებს; მცხეთის ტაძრები იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაშია.
მთის ხევსურეთი და ფშავი საუკუნეების განმავლობაში თითქმის დამოუკიდებლად ცხოვრობდნენ დანარჩენი საქართველოსგან, შემოინახეს ქვის ციხე-კოშკების უნიკალური არქიტექტურა, ადგილობრივი დიალექტები და ქრისტიანობასთან გადახლართული წინაქრისტიანული ჩვეულებები.
მთის ხევსურეთისა და ფშავის სამოსი საქართველოში ერთ-ერთი ყველაზე ამოსაცნობია. ქალის კაბა სადიაცო მუხლამდე იყო, მძივებითა და რთული გეომეტრიული აპლიკაციით შემკული; თავსაბურავს ჯვრისებრი ორნამენტებით ამკობდნენ, ფშავლი ქალები კი ატარებდნენ თავჩითას ვერცხლის მონეტებითა და ჯვრებით.
ხევსურის მამაკაცის ჩოხა მოკლე, ტრაპეციული ფორმის იყო, მკერდზე ჯვრებითა და ხატებით მდიდრად შემკული, გვერდულ ჭრილებით წელამდე. ფშავში მამაკაცები და ქალები ერთნაირ შალის სამოსს, ჯუბას, ატარებდნენ; მის ქვეშ ქალები იცვამდნენ პერანგსა და გრძელ ქურთუკს, საგულეს.