გიორგი სააკაძე

დიდი მოურავი, სარდალი და სადავო ფიგურა

დაახ. 1570–1629

სააკაძე უწარჩინებელი აზნაურობიდან ამაღლდა და 1608 წელს მიიღო მოურავის თანამდებობა, თბილისისა და მიმდებარე მიწების გამგებლობა; აქედან სახელი დიდი მოურავი. სახელი ტაშისკარის ბრძოლამ გაუთქვა, სადაც 1609 წელს ოსმალთა რაზმი დაამარცხა.

1612 წელს მოქიშპეებმა მეფე ლუარსაბ II დაარწმუნეს, რომ მოურავი სპარსელებს უჭერდა მხარს, და მას მკვლელობა უმზადებდნენ. სააკაძე ირანში გაიქცა, ისლამი მიიღო, შაჰ აბას I-ის ნდობა მოიპოვა და შემდეგ სპარსულ ლაშქრობებში მონაწილეობდა, მათ შორის საკუთარი ქვეყნის წინააღმდეგ. სწორედ ეს ხდის მის ფიგურას სადავოს.

1625 წელს მან იარაღი სპარსელებს მიაბრუნა და მარტყოფთან დაამარცხა მათი ლაშქარი; შაჰმა შურისძიებით მისი ვაჟი პაატა სიკვდილით დასაჯა. იმავე წელს ქართველებმა მარაბდასთან დიდი ბრძოლა წააგეს, 1626 წელს კი სააკაძე ბაზალეთთან თეიმურაზ I-ისგან დამარცხდა შინაომში. იგი ოსმალეთში წავიდა და სტამბოლში 1629 წლის 3 ოქტომბერს სიკვდილით დასაჯეს. ქართულ მეხსიერებაში იგი დარჩა როგორც იშვიათი ნიჭის სარდალი და როგორც კაცი, ვისი გადაწყვეტილებებზეც ისტორიკოსები დღემდე კამათობენ.