შალვა ახალციხელი
თამარის ხანის სარდალი, მოწამე
გარდაიცვალა 1227
შალვა ახალციხელთა გვარიდან იყო, თორელთა სახლის შტოდან, რომელთა საგვარეულო ბუდე ახალციხეში იდგა. იგი თამარის კარზე მსახურობდა და ძმა ივანესთან ერთად ქართული ლაშქრის ცენტრალურ პოლკს უძღვებოდა ბასიანის ბრძოლაში, სადაც სელჩუკთა ლაშქრობა საქართველოზე შეჩერდა. შემდეგ ძმები ყარსის ალყაში მონაწილეობდნენ.
ოციოდე წლის შემდეგ სხვა ომი მოვიდა. 1225 წელს გარნისთან ქართული ავანგარდი შალვას მეთაურობით ხორეზმშაჰ ჯალალ ედ-დინის ლაშქარს შეეჯახა; დამხმარე ძალა არ მოვიდა, რაზმი გატყდა, ივანე დაიღუპა, დაჭრილი შალვა კი ტყვედ ჩავარდა.
ჯალალ ედ-დინმა ტყვე თავიდან პატივით მოეპყრო და ისლამზე გადასვლა შესთავაზა. შალვამ უარი თქვა და სიკვდილით დასაჯეს. ქართული ეკლესია მას მოწამედ თვლის, ხსენება 17 ივნისს ძველი სტილით. ქართულ ტრადიციაში იგი რაინდული სიმამაცის ნიმუშად დარჩა: სარდალი, რომელიც არც ბრძოლის ველზე დაიხია და არც ტყვეობაში.