XII–XIII საუკუნეების მიჯნაზე შოთა რუსთაველი ქმნის ქართული პოეზიის მწვერვალს.
1200
შოთა რუსთაველი (XII საუკუნის ბოლო – XIII საუკუნის დასაწყისი) უდიდესი ქართველი პოეტია, ეპიკური პოემის «ვეფხისტყაოსანი» ავტორი.
პოემა, მიძღვნილი მეფე თამარისადმი, ადიდებს მეგობრობას, სიყვარულსა და რაინდულ ვაჟკაცობას; მისი გმირები: ტარიელი, ავთანდილი, ნესტან-დარეჯანი.
«ვეფხისტყაოსანი» ქართული თვითშეგნების სიმბოლოდ იქცა; მისი სტრიქონები საუკუნეების მანძილზე ზეპირად იცოდნენ, ხელნაწერებს კი მინიატიურებით ამკობდნენ.