ნოე ჟორდანია

პირველი რესპუბლიკის მთავრობის მეთაური

1868–1953

ნოე ჟორდანია (1868-1953) გურიაში, ლანჩხუთში დაიბადა და ქართული სოციალ-დემოკრატიის მთავარი ფიგურა გახდა. 1917 წლის მარტში თბილისის საბჭოს ჩაუდგა სათავეში, 1918 წლის ოცდაოთხი ივლისიდან კი რესპუბლიკის დასასრულამდე საქართველოს მთავრობის მეთაური იყო.

მის დროს გატარდა მიწის რეფორმა და მიწა გლეხებს დაურიგდა, გაიხსნა თბილისის უნივერსიტეტი და კონსერვატორია, ქართული სახელმწიფო ენად გამოცხადდა. საქართველო დე იურე ცნეს როგორც საბჭოთა რუსეთმა, ისე დასავლურმა სახელმწიფოებმა: მთელ ამიერკავკასიაში ამას მხოლოდ მან მიაღწია.

1921 წლის თვრამეტ მარტს, წითელი არმიის შემოსვლის შემდეგ, მთავრობა ემიგრაციაში წავიდა. ჟორდანია საფრანგეთში დასახლდა და სიკვდილამდე ემიგრაციაში მყოფ მთავრობას ხელმძღვანელობდა, გამოსცემდა გაზეთებს და საქართველოს დამოუკიდებლობაზე ლაპარაკობდა. გარდაიცვალა პარიზთან, ლევილ-სიურ-ორჟში, და იქვე, სასაფლაოზეა დაკრძალული.